Ambaji Road Trip

બોલ માડી અંબે જય…જય અંબે……..

ઉત્તર ગુજરાતમાં અરવલ્લીના પહાડોની વચ્ચે આવેલું અંબાજી ઘણું જ જાણીતું યાત્રાધામ છે. ભાદરવા મહિનામાં અંબાજી માતાના ધામમાં ઉત્સવ જેવું વાતાવરણ હોય છે. આ સમયમાં અંબાજીમાં મીની કુંભ જેવો માહોલ હોય છે. ભાદરવા મહિનામાં માં અંબેમાં ના દર્શન કરવાની મજા જ કઈક ઓર હોય છે. આ મહિનામાં પગપાળા અંબાજી જવાનું વધારે મહત્વ હોય છે. અંબાજી જતા તમામ રસ્તાઓ પદયાત્રીઓથી છલકાય જાય છે. દિવસ રાત જય અંબે જય અંબેના નાદ સંભળાયા કરે છે. જેટલું અંબાજીએ જતા પદયાત્રીઓનું મહત્વ છે તેટલું જ મહત્વ તેમને સવલતો પૂરી પાડનારા સેવાભાવીઓનું છે. કોઈ પદયાત્રીઓને રહેવાની જમવાની સવલતો પૂરી પાડે છે તો કોઈ મેડીકલ કેન્દ્રો ખોલીને તેમની સેવા કરે છે. જ્યાં કોઈ દવા આપે તો કોઇ પગની માલિશ કરી આપે છે. પદયાત્રાએ જતાં ભક્તોની સેવા માટે જાણે ‘મા’એ જ તેના દૂત મોકલ્યા હોય તેવાં સાક્ષાત્ દર્શન આ સેવાધારીઓમાં થતાં હોય છે.એક વાત પણ સ્વીકારવી જોઈએ કે કોઈ પદયાત્રીએ અંબે માતા ને રૂબરૂ નથી જોયા પણ રોજબરોજમાં થતી વિવિધ રીતોથી માં અંબેમાંની હાજરીનો અહેસાસ કરાવે છે. માતાજી પ્રત્યેની આસ્થા અને તેની દિવ્યતાની અનુભૂતિ તો માના દરબારમાં જે ચાલતા જાય તે જ અનુભવી શકે.

એવી જ આસ્થા સાથે અમે ગાડી લઈને અંબાજી જવા નીકળી પડ્યા. અમે સાંજે ૫:૩૦ વાગે બાલારામ મંદિરે પહોચ્યા.

બાલારામ ( Balaram)….

ગુજરાતના કાશ્મીર તરીકે ઓળખાતુ રમણીય સૌંદર્યધામ બાલારામ પાલનપુરથી ૧૫ કીલોમીટરના અંતરે આવેલું છે. પ્રકૃતિના પાલવમાં ગણાતુ આ સ્થાન યાત્રિકો માટે અનેરા આકર્ષણનું કેન્દ્ર છે. બાલારામની દંતકથા મુજબ પોતાના બાળકને ભગવાન શંકરના સાનિધ્યમાં મહાદેવના ખોળે મુકીને ગયેલી માતા પાછા ફરતાં પોતાનુ બાળક હેમખેમ મળતાં આ સ્થળ બાલારામ તરીકે પસિધ્ધિ પામ્યુ હોવાનું મનાય છે. આ મંદિર પાસે ડુંગરમાંથી વહેતા મીઠા પાણીના ઝરણામાંથી એક ઝરણું આ મંદિરમાં ગૌમુખ વાટે સતત શિવલિંગ ને જળાભિષેક કરે છે.

ત્યાંથી સાંજે ૬:૦૦ વાગે નીકળીને ૬:૩૦ વાગે અમે ગંગેશ્વર મહાદેવ હથીદરા (Hathidra) પહોચ્યા. બાલારામથી આશરે ૧૪ કી.મી.ના અંતરે હથીદરા ગામે ગંગેશ્વર મહાદેવનું ઐતિહાસિક તેમજ પૌરાણિક મંદિર આવેલ છે. પ્રાકૃતિક સૌંદર્યધામ અને પહાડોની હારમાળાની કોતરણીની ગુફામાં આ મંદિરના શિવલીંગની સ્થાપના કરવામાં આવી છે. આ શિવાલય ત્રિવેણી સંગમ ગંગાના કિનારે હોવાથી આ સ્થળનું નામ હર ગંગેશ્વર નામ આપવામાં આવ્યુ. મંદિરની બાજુમાં જ પથ્થરોનો બનેલો ટેકરો છે. ૨૦૦ પગથીયા ચડીને ઉપર પહોંચો, ત્યાંથી આજુબાજુનું અને નીચેનું દ્રશ્ય અચૂક જોવા જેવું પણ અંધારું થવા આવ્યું હતું એટલે ઉપર જવાનું રહેવા દીધું અને અમે ચાલ્યા અંબાજી તરફ.

રસ્તામાં સેબલપાણી (Sebalpani) નામનું ગામ આવે છે. સેબલપાણી અરવલ્લીની ગિરિમાળાઓમાં ઘેરાયેલુ ગામ છે જ્યાં માનવ સંસ્કૃતિના ઐતિહાસિક પુરાવા સમાન સેબલપાણીની ગુફાઓ આવેલી છે. જેમાં રોક પેઈન્ટિંગમાં યુદ્ધ કથાઓ તથા માનવ જીવનને દર્શાવવામાં આવ્યું છે. ખુબજ મોડું થઇ ગયું હોવાથી અમે ત્યાં જવાનો  વિચાર માંડીવાળીને સીધાજ અંબાજી બાજુ આગળ ચાલ્યા. વાંકાચુકા અને ઢાળવાળા રસ્તા પસાર કરતા કરતા અમે સાંજે ૭:૪૫ વાગે ગબ્બર પહોચ્યા. ત્યાંથી ગબ્બર ખુબજ સુંદર દેખાતો હતો પણ અત્યારે પણ ઘણા ભક્તો ગબ્બર પર જતા હતા પણ અમે સવારે વહેલા આરતીના સમયે ત્યાં જવાનું નક્કી કર્યું. ત્યાંથી જગદજનની અતિથિગૃહ હોલીડે હોમ અમે રાત્રે ૮:૧૫ વાગે પહોચ્યા. જમીને ચાલતા ચા પીવા માટે મંદિર તરફ ગયા.

img_20160903_215636

ઝગમગતી રોશની વચ્ચે શક્તિદ્વાર ખુબજ સુંદર દેખાતો હતો. રાત્રે અંબાજી મંદિરનો નઝારો અચૂક જોવા જેવો.

સવારે બાલ્કાનીમાથી ડુંગર ખુબજ રળિયામણા લાગતા હતા. મનમાં એવું થતું હતું કે ચાલો ત્યાંજ પહોચી જઈએ.

img_20160904_064237

ગબ્બરની આરતીનો લ્હાવો લેવા માટે ફટાફટ તૈયાર થઇને સવારે ૭:૩૦ વાગે અમે ગબ્બર ઉપર પહોચી ગયા.

ગબ્બરનો ઈતિહાસ

ગબ્બર માતાજીનું મૂળ સ્થાનક મનાય છે. એવી માન્યતા છે કે મા સતીનું હૃદય અહીં પડ્યું હતું. લોક માન્યતા અનુસાર માતાના પદચિન્હ તથા રથના પૈડાના નિશાન મંદિરના પ્રાંગણમાં જોઈ શકાય છે. એક કથા એવી છે કે, વર્ષો પહેલાં પાટવીકુંવર જશરાજે અહીં પર્વતની ટોચે માતાજીની સ્થાપના કરી હતી. જે આજે ગબ્બર તરીકે વિશ્વમાં ખ્યાતિ પામ્યો છે. આ ગબ્બર મુખ્ય મંદિરથી ચાર કિલોમીટર દૂર આવેલો છે. અહીં ચઢવા માટેના પગથિયા પ્રદક્ષિણા કરતાં છે . આ ગબ્બરની અંદર માઁની ગુફાનું દ્રાર હોવાનું મનાય છે.

બીજી એક કથા એવી છે કે, મા જગદ્દઅંબા ગબ્બર ગઢના સોના હિઁડોળે ઝુલતાં હતા ત્યારે એક ગોવાળ તેમની ગાય ચારી ચરામણ લેવા ગયો હતો. જેને માતાજીએ સુંપડું ભરીને જવ આપ્યા પરંતુ ગોવાળે જવના દાણા રસ્તામાં જ ઢોલી દિધા, ઘરે જઇને જોયું તો, તેની પછેડીમાં કેટલાક દાણા ચોટેલા હતા તે સોનાના હતા. જ્યારે ભાગ્યશાળીને આજે પણ ગબ્બર ઉપર માતાજીના હિચકાનો અવાજ જરૂર સંભળાય છે. એક માન્યતા મુજબ ભગવાન શ્રી કૃષ્ણની ચૌલક્રીયા (બાબરી) પણ ગબ્બર પર્વત ઉપર થઇ હતી. એટલું જ નહીં ભગવાન રામ પણ ગબ્બર શક્તિપીઠે મા આદ્યશક્તિની આરાધના કરતાં માતાજીએ ભગવાન રામને અજયબાણ આપ્યું હતું અને તે જ બાણથી રાવણનો શ્રી રામે સંહાર કર્યો હતો. એવી માન્યતા છે કે ગબ્બર પર અંબાજીના સ્થાનક પર દીવો પ્રગટાવવાથી મંદિરમાં તે આપોઆપ જ દેખાય છે. મંદિરમાં અને ગબ્બરગૃહમાં આરતી એક જ સમયે થાય છે.

ગબ્બર પર્વત ઉપર ચઢવા માટે ૯૯૯ પગથિયા અને ઉડન ખટોલા(Ropeway)ની વ્યવસ્થા છે.

અમે સવારે ૮:૩૦ વાગે નીચે આવીને શ્રી ચુંદડી વાળા માતાજીના દર્શન કરવા ગયા. ગબ્બરની નજીકમાં જ તેમનું સુંદર મંદિર આવેલું છે. ત્યાં બધું લાલ રંગનું હતું. મુખ્ય દરવાજાથી મોબાઈલ, કેમેરા બંધ કરાવી દેવામાં આવે છે. ફરજીયાત પણે સ્ત્રીઓએ માથે ઓઢીને જવું પડે છે. થોડા પગથિયા ચઢીએ એટલે એક વિશાળ હોલમાં ધ્યાનમાં બેઠેલા શ્રી ચુંદડી વાળા માતાજીના દર્શન થયા.

img_20160904_084714

શ્રી ચુંદડી વાળા માતાજી ફેસબુક પેજ પ્રમાણે, પ્રહલાદ જાની કે જેઓ માતાજી તરીકે ઓળખાય છે જેઓ 70 વર્ષ થી ખોરાક કે પાણી વગર જીવન પસાર કરી રહ્યા છે. જેમનો જન્મ ૧૩ ઓગષ્ટ ૧૯૨૯ માં મહેસાણા જીલ્લા ના ચરાડા ગામમાં થયો હતો. તેમના કહેવા પ્રમાણે ૧૯૪૦ થી તેઓ એ કઈ પણ ખાધું નથી તેમનું જીવન અંબા માં ના આશીર્વાદથી જ ચાલે છે.તેમના કહેવા પ્રમાણે તેમણે 7 વર્ષ ની ઉમરે ઘર છોડ્યું હતું અને તેઓ જંગલ માં રહેવા ચાલ્યા ગયા હતા. ૧૧ વર્ષ ની ઉમરે તેમને એક ધાર્મિક અનુભવ થયો અને તેઓ અંબા માં ના ભક્ત બની ગયા. ત્યારથી તેઓ સ્ત્રી ભક્ત તરીકે સ્ત્રી વસ્ત્રો પહેરે છે.લાલ કલર ની સાડી, આભૂષણો અને લાંબા વાળ આ એમનું બાહ્ય રૂપ. 1970 થી તેઓ અંબાજી માતા ના મંદિર નજીક જંગલ માં સન્યાસી તરીકે નું જીવન ગાળે છે અને તેઓ રોજ સવારે 4 વાગ્યે ઉઠે છે. તેમનો મોટાભાગ નો મય ધ્યાન માં લગાવે છે.

ત્યાંથી અંબાજી મુખ્ય મંદિરે ગયા. હવે ધીમે ધીમે ભક્તોની દર્શન કરવાની ભીડ વધતી જતી હતી. ભક્તોની લાઈન શક્તિદ્વાર સુધી આવી ગઈ હતી એટલે બહારથી જ દર્શન કરી લીધા. ત્યાં બાજુમાં ચાચર ચોકમાં દર્શન ગેલરી આવેલી છે. ત્યાં અંબાજીના માતાના પ્રાગટ્યની ગાથાની ૩D મુવી બતાવવામાં આવે છે. અહી માં અંબાની રવિવારે વાધની સવારી, સોમવારે નંદી, મંગળવારે સિંહની, બુધવારે ઐરાવત હાથીની, ગુરૂવારે ગરુડની, શુક્રવારે હંસની અને શનિવારે હાથીની સવારી સાથેના સાત વિરાટ સ્વરૂપોના દર્શન, ૫૧ શક્તિપીઠના મુર્તિ સ્વરૂપોના સ:શ્લોક દર્શન, મહિસાસૂર મર્દીનીની વિશાળ મુર્તિ સાથે ગ્લાસ સ્કાયવોક બ્રિજ અને સ્તંભ આધારીત ગુફામાં ફરતા હોવ એવો અવિસ્મરણીય અનુભુવ અનુભવવા જેવો ખરો. ત્યાના ગાઈડ બેને અંબાજીના ઈતિહાસની ખરેખર સુંદર માહિતી સાથે સમજણ આપી. આપના પ્રશ્નોના જવાબ ખુબજ સહજતાથી આપતા હતા. ખરેખર પ્રાકૃતિક જ્ઞાન હતું તેમનામાં.

આજે ત્યાં માતાજીના પ્રાચીન મંદિરની જગ્યાએ આરસપહાણના પથ્થરથી ભવ્ય મહેલ બંધાયો છે. આ મંદિરની ખાસિયત એ છે કે અહીં સાતેય દિવસ માતાજી અલગ અલગ સવારી પર બિરાજતાં જોવા મળે છે. વેદોમાં જણાવ્યા મુજબ તો આ મંદિર અતિ પ્રાચીન છે. અહીં ગર્ભગૃહમાં માતાજીને જ્યારે વિવિધ શણગારોથી સજાવવામાં આવે છે ત્યારે તે અત્યંત સોહામણી લાગે છે. અહીં કોઈ પણ પ્રકારના ધાતુની પ્રતિમા નથી પણ એક ગોખ છે જ્યાં સોનાથી મઢાયેલુ વીસાયંત્ર મુકવામાં આવેલું છે. આ વીસાયંત્રને માતાજીના વસ્ત્રાલંકારો વડે એવી રીતે સજાવવામાં આવે છે કે દર્શનાર્થીઓને માઁ અંબા પોતાના વાહન પર આરૂઢ હોય તેવો આભાસ થાય છે. આ વીસાયંત્રની પૂજા દાંતા નરેશના વંશનો પૂજારી જ કરે છે, અને તે પણ આંખે પટ્ટી બાંધીને. કહેવાય છે કે આ વીસાયંત્રને આજ સુધી કોઈ જોઈ શક્યું નથી અને ન તો તેનો ફોટો પાડવાની પરવાનગી આપે છે.

અંબાજી નો ઇતિહાસ
અંબાજીના માતાના પ્રાગટ્યની ગાથા અનુસાર પ્રજાપતિ દક્ષે બૃદસ્પતિ સક નામના મહાયજ્ઞનું આયોજન કર્યું હતું, દક્ષે બધા જ દેવોને નિમંત્રણ આપ્યું હતું પરંતુ પોતાના જમાઈ ભગવાન શંકરે આમંત્રિત કર્યા નહોતા. પિતાને ત્યાં યજ્ઞનું આયોજન હોવાની જાણ થતાં ભગવાન શંકરના વિરોધ વચ્ચે સતી દેવી પિતાને ત્યાં પહોંચી ગયા હતા. જ્યાં તેમણે ભગવાન શિવને આમંત્રિત નહીં કરતા અને પિતાના મોઢે પતિની નિંદા સાંભળતા જ એ યજ્ઞકુંડમાં પડી પોતાના પ્રાણ ત્યજી દીધા હતા. શિવે સતીના નિઃચેતન દેહને જોઇ તાંડવ કર્યું હતું અને દેહને ખભે ઉપાડી ત્રણેય લોકમાં ઘુમવા માંડ્યા હતા, ત્યારે આખી સૃષ્ટિનો નાશ થઇ જશે તેવા ભયથી ભગવાન વિષ્ણુએ પોતાના ચક્રથી સતીના શરીરના ટૂકડા કરી પૃથ્વી પર આતરે વેરાવી દીધા હતા. સતીના દેહના ભાગો અને આભૂષણો બાવન સ્થળો પર પડ્યાં અને આ સ્થલો પર એક-એક શક્તિ અને એક ભૈરવ ટચૂકડા સ્વરૂપો ધારણ કરી સ્થિર થયા હતા.

તંત્ર ચુડામણીમાં આ બાવન મહાપીઠોનો ઉલ્લેખ કરવામાં આવ્યો છે. જે પૈકી એક શક્તિપીઠ આરાસુર અંબાજીનું મનાય છે. આરાસુરમાં માતાજીના હૃદયનો ભાગ પડ્યો હોવાની પણ માન્યતા છે. ભાગવતમાં ઉલ્લેખ કરાયો છેકે શ્રીકૃષ્ણના માથાના વાળ ઉતારવાની વિધિ આરાસુરમાં મા અંબાના સ્થાને કરવામાં આવી હતી. આ પ્રસંગે નંદ યશોદાએ માતાજીના સ્થાનકે જવારા વાવ્યા હતા અને સાત દિવસ સુધી અંબાજીમાં રોકાયા હતા. આજે પણ ગબ્બર પર્વત પર એ સ્થળ જોવા મળે છે.

પાંડવો પોતાના વનવાસ દરમિયાન આરાસુરમાં માતાજીનું તપ કરવા માટે રોકાયા હોવાનો પણ ઉલ્લેખ શાસ્ત્રોમાં જોવા મળે છે. વનવાસ દરમિયાન સીતાની શોધમાં ભગવાન રામ અને લક્ષ્મણ પણ અર્બુદાના જંગલોમાં શૃગી ઋષિના આશ્રમે આવ્યા હતા. ઋષિએ તેમને માતાજીના આશિર્વાદ લેવા દર્શનાર્થે મોકલ્યા ત્યારે માતાજીએ પ્રસન્ન થઇને રાવણને મારવા ભગવાન રામને અજય બાણ આપ્યું હતું. જે બાણથી રામે રાવણનો નાશ કર્યો હોવાની માન્યતા છે. દંત કથાઓ અને લોકવાયકાઓમાં આ પૌરાણિક ધામનો પરિચય અપાયો છે. અંબાજીની વર્ણન સ્તૃતિઓની પરંપરા છેક પુરાણોથી લઇને આદિ શંકરાચાર્ય તથા અર્વાચીન ઇતિહાસ અને પ્રવાસ વર્ણનોમાં આપણને જોવા મળે છે. મંદિર પ્રાગ ઐતિહાસિક કાળનું હોવાનું મનાય છે પરંતુ ઉપલબ્ધ પરિસ્થિતિ જોતા અત્યારનું સ્થાનક બારસો વર્ષ પુરાણુ હોવાનું જણાય છે.(અંબાજીની વેબસાઈટ પરથી… વધુ માહિતી માટે www.ambajitemple.in)

બીજી એક લોકવાત એવી છે કે 176 વર્ષ પહેલાં અમદાવાદમાં જ્યારે પ્લેગની બીમારી ફાટી નીકળી હતી ત્યારે તેમાં અનેક લોકોનાં મોત થયાં હતાં. પ્લેગના ભરડામાં લોકોને મરતા જોઇને શેઠ શ્રી હઠીસિંહે મા અંબાને પ્રાર્થના કરી હતી અને રોગમાંથી મુક્તિ મળે તો અંબાજી ચાલતા આવી દર્શન કરવાની બાધા રાખેલી. ‘મા’ ના હૃદય સુધી જાણે પ્રાર્થના પહોંચી ગઇ, પ્લેગની મહામારી ધીમે-ધીમે બંધ થઇ ગઇ. માની આ કૃપા જ કામ કરી ગઇ. હઠીસિંહની શ્રદ્ધા બળવત્તર બની અને તેમણે ચાલતા જ ભાદરવી પૂનમના રોજ માના ધામમાં પહોંચી દર્શન કર્યાં હતાં. આ સાત દિવસમાં 25 થી 30 લાખ માઇભક્તો માતાજીના ધામમાં પહોંચી વંદન કરે છે.

Checkoutનો સમય થઇ ગયો હતો એટલે checkout કરીને અમે લીલીવાડી કાઠીયાવાડી ઢાબામાં જમવા ગયા. અહી જમવાનું સારું મળે છે.

જમીને બપોરે ૧:૧૫ વાગે કુંભેશ્વર મહાદેવ જોવા ગયા. કુંભેશ્વર મહાદેવ મંદિર કુંભારિયા જૈન દેરાસરથી એક કી.મી. ના અંતરે આવેલું છે. આ શિવમંદિર પર જૈન અસર જોવા મળે છે. મંદિરની પીઠ કીર્તિમુખ, હાથીઓ, દૈનિક જીવનચર્યાના દ્રશ્યોથી કોતરણી કરેલી છે. પાયા અને દીવાલોની મધ્યમાં દેવદેવીઓ અને શૃંગારમગ્ન યુગલોની પ્રતિમાઓ છે. આ મંદિર કુમારપાળના ગાળામાં બંધાયેલું જણાય છે.

ત્યાંથી નજીકમાં રીંછડી મહાદેવ આવેલું છે. કુંભેશ્વર મહાદેવ મંદિરથી એક કી.મી.ના અંતરે અંતરિયાળ વિસ્તારમાં રીંછડીયા મહાદેવનું જુનું પૌરાણિક મંદિર આવેલ છે. ડુંગરાઓ અને જંગલ વિસ્તારમાં આવેલ આ મંદિર પણ સુંદર છે. આ સ્થળ પીકનીક પોઇન્ટ જેવું છે. નજીકમાં જ રીંછડીયા ડેમ આવેલો છે.

ત્યાંથી પોશીના દરબારગઢ (Darbargadh Poshina) જોવા જવાનું હતું. અંબાજીથી પોશીના ૨૮ કી.મી અંતરે આવેલુ છે. અંબાજીથી ખેડબ્રહ્મા બાજુ ૧૭ કી.મી પછી ડાબી સાઈડ ૧૨ કી.મી જવું. રસ્તો સીધો દરબારગઢના મુખ્ય દરવાજે જ જાય છે. દુરથી જ વ્હાઈટ માર્બલમાંથી બનાવેલો દરબારગઢ દેખાતો હતો. અમે બપોરે ૨:૪૫ વાગે દરબારગઢ પહોચ્યા. થોડા સમય પેહલા ફેસબુક ઉપર કું. હરેન્દ્રપાલસિંહ સાથે વાત થઇ હતી કે તમે ગમે ત્યારે દરબારગઢની મુલાકાત લઇ શકો છો. અમે ત્યાં પહોચીને ફોન કર્યો તો જાણવા મળ્યું કે તેઓ તો અમદાવાદ ગયેલા છે. પણ તેમણે અમને દરબારગઢ જોવા માટેની ગોઠવણ કરી આપી. ત્યાં ટુરીસ્ટોને રહેવા માટેના ૩૦ થી ૩૫ રૂમો છે. દરેક રૂમમાં એન્ટિક ચીજો મુકેલી છે. જ્યારે આ રૂમોનું ફર્નિચર અગાઉના સમયનું છે. દરબારગઢમાં જ વિશાળ ડાઈનિંગ હોલ આવેલો છે. જ્યાં પરંપરાગત ભોજન પીરસવામાં આવે છે. ડાઈનિંગ હોલમાં વિશાળ પેઈન્ટિંગ્સ અને પ્રાચીન ચીજો મુકવામાં આવ્યા છે. જે ડાઈનિંગ હોલની શોભામાં અભિવૃદ્ધિ કરે છે. બહાર અગાઉના સમયની ગાડીઓ પાર્ક કરી હતી જે ત્યાં રોકાયેલા મહેમાનોને ફરવા લઇ જવા માટે તેનો ઉપયોગ કરવામાં આવે છે. વધુ માહિતી માટે www.poshina.in મુલાકાત લેવી

બધાને ચા પીવી હતી એટલે પોશીનાથી થોડે દુર ચા પીવા માટે ઉભા રહ્યા. ત્યાંની ચા ખુબજ સારી હતી એટલે બધાએ ફરીથી ચા પીધી. ત્યાંથી ગુણભાંખરી કેવી રીતે જવાય તે પૂછી લીધું. અહીંથી સીધા ગુણભાંખરી જવાનો રસ્તો નદીમાં વધારે પાણી હોવાથી બંધ છે એવું જાણવા મળ્યું.

અંબાજી વાળા મુખ્ય રસ્તા ઉપર પાછા આવ્યા. ત્યાંથી ૮ કી.મી પછી ખેરોજ ગામ આવે છે. ત્યાંથી ડાબીબાજુ કોટડાવાળા રસ્તે ૮ કી.મી પછી લાંબડીયા ગામ થઇ ને ૧૨ કી.મી. દેલવાડા ગામ આવે છે. ત્યાંથી ૨ કી.મી પછી ગુણભાંખરી આવે છે. જ્યાં સાબરમતી, આકુળ નદી અને વ્યાકુળ નદી એમ ત્રણ નદીઓના સંગમસ્થાન પર ચિત્રવિચિત્ર મહાદેવ મંદિર આવેલું છે. આ મંદિર ખાતે હૉળીના તહેવાર પછીના ૧૪મા દિવસે મેળો યૉજવામાં આવે છે. જેને ચિત્ર વિચિત્ર મેળા તરીકે પ્રખ્યાત છે. મંદિર ખુબજ દયનીય સ્થિતિમાં હતું. બાજુમાં એક કોમ્યુનીટી હોલ પણ બિસ્માર હાલતમાં હતો. ત્યાંથી થોડા પગથીયા નીચે ઉતારો એટલે નદી સુધી પહોચી શકાય એવું છે. બાજુમાંજ ચેક ડેમ બનાવેલો છે. પાણી વહેવાનો મધુર અવાજ દુરથી જ સાંભળતો હતો. પાણી ખળખળ કરતુ વહેતું હતું. બે ઘડી બેસવાનું મન થાય એવી જગ્યા છે.

આ મેળા વિશે એવી દંત કથા છે કે આજથી છ હજાર વર્ષ પુર્વે હસ્તીનાપુરમાં શાંતનું નામે રાજા રાજપાટ કરતો હતો. તેમન મત્સગંધા અને ગંગા નામની બે રાણીઓ હતી. રાણી ગંગાજીનો પુત્ર ગાંગેયજી અને મત્સયગંધાના બે પુત્ર ચિત્રવીર અને વિચીત્રવીર શાંતનું અવસાન બાદ ચિત્રવીર અને વિચીત્રવીર તેની માતાની સેવા કરતા ન હતા. પરતું ગાંગેયજી હમેશા તેની ઓરમાન માતાની ભકિતપુર્વક સેવા કરતા હતા. તેની ગાંગયેજી પોતાની માતાની સેવા પ્રત્યે ખોટી શંકા જાગી. આ શંકાના પ્રયાશ્રિત રૂપે ચિત્રવીર અને વિચીત્રવીરે આ સ્થળે અગ્નિસ્નાન કરી દેહનું દહન કરી દોષ નિવારણ કયું હતું. (બોર્ડ પર લખેલા ઇતિહાસ મુજબ )

કેટલા સ્થળ જોવાના બાકી રહી ગયા તેની વાતો કરતા કરતા રાત્રે ૮:૩૦ વાગે ઘરે પહોચ્યા.

Advertisements