“એક મજૂર”

“એક મજૂર”
હું ડૉક્ટર છું….. હું એન્જિનિયર છું….. હું સાયંન્સ્ટિસ્ટ છું….. કેવો ગર્વ થતો હશે જ્યારે કોઈ આવું બોલતું હશે….નહીં.
એક સાંજે દિવાળીના તહેવારોમાં મારી ગાડીની બેટરી અચાનક ડિસ્ચાર્જ થઈ ગઈ. ગાડી ચાલુ જ ના થાય. મેં મારા મિકેનિકભાઈને ફોન કર્યો કે કોઈ  મિકેનિકની વ્યવસ્થા થઇ શકતી હોય તો  જોઈ જુઓ. પણ કોઇ વ્યવસ્થા ના થઈ. તેમણે કીધું કે કોઈ નજીકમાં લોકલમાં મિકેનિક હોય તો તપાસ કરી જુઓ. હું હોસ્પિટલની આજુબાજુ તપાસ કરી પણ કોઈ મળ્યું નહીં. એક રિક્ષાવાળાભાઈને પૂછ્યું કે કોઈ મિકેનિક છે તો તેમણે કીધું કે મારા પાડોશમાં એક મિકેનિક છે. આપણે મિકેનિકને ઘરેથી લઈ આવીશું અને પાછા મૂકી આવીશું. સો રૂપિયા ભાડું થશે. મેં પૂ્છ્યું કેટલા કિલોમીટર છે. તેઓએ કીધું એકાદ કિલોમીટર હશે. હું તો અચંબામાં પડી ગયો. લોકો મુશ્કેલીમાં પણ લાભ લેવાનું ચુકતા નથી. હશે….ત્યારે…
મેં મારા પિતરાઇભાઈને ફોન કરીને અહીં બોલાવી દીધો. થોડી ક્ષણોમાં તે હોસ્પિટલ પહોંચી ગયો.
બેટરી સાવ ડિસ્ચાર્જ થઈ ગઈ છે. ધક્કો મારીને ગાડી ચાલુ કરીશું તો બેટરી પાછી ચાર્જ થઇ જશે તેવું તેનું માનવું હતું. હું ગાડીમાં બેસી ગયો. તેણે ગાડીને ધક્કો મારવાનું શરૂ કર્યું પણ એકલાથી ગાડી એટલી રાનિંગમાં નહોતી આવતી જેથી ગાડી ચાલુ થઈ શકે. થોડી મથામણ પછી મેં ગાડીને ધક્કો મારવાનો પ્રયત્ન કરી જોયો પણ પરિણામ શૂન્ય આવ્યું. ધક્કો મારવામાં જો બે જણ હોય તો કદાચ ગાડી ચાલુ થઈ જાય. એટલામાં એક અજાણ્યા ભાઈને આવતા જોયા.
મારો પિતરાઇભાઈ તેમને વિનંતી કરીને બોલાવી આવ્યો. હું અને તે ભાઈએ બે-ત્રણ વખત ધક્કો લગાવ્યો પણ કોઈ પરિણામ ના આવ્યું. એકવાર ફરીથી પ્રયત્ન કર્યો અને આંચકા સાથે ગાડી ચાલુ થઈ ગઈ. મારો પિતરાઈભાઈ ગાડીના બે-ત્રણ ગોળગોળ રાઉન્ડ લગાવતો હતો ત્યારે હું તે ભાઈનો આભાર માનવા તેમની સાથે વાતચીત કરવા લાગ્યો.
તેમનો આભાર માન્યો અને પુછ્યું તમે અહીજ રહો છો. તેમને કીધું હા અહીં નજીકમાં જ રહુ છું…..
“તમે શું કરો છો”

“હું મજૂર છું…!!!!!”
બસ આટલું કહીને તેઓ ચાલવા લાગ્યા અને જ્યાં સુધી આંખો સામેથી ઓઝળ ન થાય ત્યાં સુધી હું તેમને જોતો જ રહ્યો.
શું તે ભાઈને પણ એટલોજ ગર્વ થયો હશે કે “હું એક મજૂર છું???”

Advertisements