Gettogather મિત્રો અને ઉજવણી

Gettogather એટલે એકબીજાને મળવું, ફોટા પાડવા અને છુટા પડવું. હા…અમે પણ આજ કરીયે છીએ. મળીએ છીએ, ફોટા પાડીએ છીએ અને ખૂબ બધી વાતો તથા જૂની યાદોને તાજી કરીને ખૂબ હસીએ છીએ. પણ અમારું મળવાનું લગભગ એક કે બે વર્ષ પછી જ થાય છે, એ પણ જ્યારે અમારો મિત્ર રીકેશ લંડનથી અમદાવાદ આવે છે ત્યારે….

આ વખતે પ્રસંગ હતો રીકેશની દીકરીના જન્મદિવસની ઉજવણીનો. ‘તું ઘરેથી નીકળ્યો કે નહીં?’ પૂછવા માટે રીકેશનો ફોન આવતો હતો. બધા અલગ અલગ દિશામાંથી આવતા હોવાની કોઈને ઉઠાવવાનો સવાલ જ નહોતો. બધા નક્કી કરેલી જગ્યા પર ડાયરેક્ટ પહોંચી જઈશું તેવું નક્કી કરેલું હતું એટલે કોઈની રાહ જોવાની નહોતી. અમે પણ નીકળી ચુક્યા હતા અને ત્યાંથી ચિરાગ અને ઉલ્પેશ પણ..

નજીક હોવાથી અમે સૌથી પહેલા પહોંચી ગયા અને રીકેશને મળ્યા. એજ ભાવ સાથે જે વર્ષો પછી પણ બદલાયો નહોતો, રીકેશે અમને ગળે લગાવીને અમને આવકાર્યા. એટલામાં ચિરાગ પણ પહોંચી ગયો. બસ ઉલ્પેશની રાહ જોવાઈ રહી હતી.

વાતવાતમાં એક વાત એવી થઈ ગઈ કે હું એકદમ વિચારોના વમળમાં ડૂબી ગયો. રીકેશે ઈશારો કરીને સામે લાઈનસર એક હરોળમાં બેઠેલા વ્યક્તિઓ તરફ જોઈને કહ્યું કે આ મારા પપ્પાનું મિત્ર વર્તુળ ને જ્યારે અમારી બાજુ આવીને કહ્યું કે આ મારું મિત્રવર્તુળ.. સાચી વાત પણ હાલ સમય બદલાઈ ગયો છે. કોઈને face to face મળવાનો સમય જ નથી પણ facebook ઉપર મળી લેવાય છે. ત્યાંજ જાતજાતના પ્રોગ્રામ બને અને ત્યાંજ સમાપ્ત થઈ જાય છે.

કેક કાપવાનો સમય થઈ ગયો હતો,ધીમે ધીમે બધા center માં ભેગા થવા લાગ્યો. ઉજવણી થવાની શરૂઆત થઈ ગઈ. કેક પણ કપાઈ ગઈ પણ હજી ઉલ્પેશ આવ્યો નહોતો. થોડા સમય પછી ઉલ્પેશ આવી ગયો. પાછી હસી મજાક ભરી વાતોનો પ્રવાહ ચાલુ થઈ ગયો. સાથે ફોટા પણ પડ્યા. અમે અમારા વર્તુળમાં ગોઠવાઈ ગયા હતા.

સૂપ સાથે ડિનર પણ ચાલુ થઇ ગયું અને સમય પણ એનું કામ કરવા માંડ્યો. ખાવાનું પતાવીને હવે છૂટા પડવાનો સમય પણ આવી ગયો. પણ કોઈના પગ આગળ વધતા નહોતા. બસ હવે જઈએ,બસ હવે જઈએ…એમ કહેતા કહેતા થોડો બીજો સમય પણ નીકળી જતો હતો. બસ હવે જઈએ….

એકબીજાને ભેટીને અમે ત્યાં નીચે પાર્કિંગમાં આવીને પણ વાતો કરવા લાગ્યા. ફરીથી જલદી મળીશુ એવી મજબૂત આશા સાથે ફરીથી એકબીજાને અનેકગણી લાગણીઓથી ભેટીને ચોક્કસ નિશ્ચય કરીને અમે અલગ અલગ દિશામાં ઓઝલ થઈ ગયા.